Piękno jest wszędzie

Czy zastanawiałeś się kiedyś nad tym, jak wyglądałby świat, gdyby został stworzony przez kogoś, kto nie ma wyczucia piękna? Być może ludzie, jako istoty potrafiące cieszyć się pięknem, są poprzez nie połączone ze stwórcą wszystkich rzeczy.

Człowiek ma większe lub mniejsze poczucie piękna – samo piękno także bywa subiektywne. Tam, gdzie jeden widzi brzydotę, inny dostrzega coś, co go porusza, co mu się podoba. Niektórzy podejrzewają turpistów o różne rzeczy, jednak czyż nie może być tak, że w rzeczywistości piękna nie dostrzegają właśnie w samej rzeczy, ale w jej każdej cząsteczce, w jej życiu i przejawach boskości, choćby była ona nawet jak najbardziej obdarta ze skóry i tego, co zwykle okrywa brzydotę a nawet ją ukrywa.

Dzisiejszy świat piękna, czy raczej świat, w którym pewne rzeczy materialne są określane jako piękne, jest kreowany przez ludzi bardzo dobrze do tego przygotowanych i to nie tylko pod względem umiejętności tworzenia danej rzeczy z tworzywa. Jest to zdolność tworzenia w ludzkich umysłach takich pokładów i potencji, które w odpowiedniej chwili uruchomią całą machinę i przekształcą się w pożądanie tego jednego, najcudowniejszego na świecie przedmiotu. Tak właśnie schwytane potężne rzesze kobiet wędrują od sklepu do sklepu lub wybierają się właśnie do tego jednego, jedynego butiku po upatrzoną spódniczkę czy żakiecik, który wszak noszony jest na każdej innej istocie obok zarówno z prawa i z lewa.

Piękno może tkwić w przedmiocie, jednak umiłowanie takiego piękna przemija, na rzecz kolejnego zauroczenia. Jest jednak taka moc piękna, która zawsze trwa. To piękno człowieka i piękno przyrody. Nawet, kiedy człowiek starzeje się, zawsze jest tym, co najdoskonalsze. I tu tkwi piękno. Przyroda zaś, nawet ta bardzo niebezpieczna, żywiołowa, zabójcza dla człowieka, staje się czasem warta ryzyka.

Piękno podziwiać może każdy: biedny, bogaty, mały i duży. Jednak nie każdy może sobie pozwolić na oglądanie pewnych krajobrazów. Jednak pocieszające dla tych, którzy nie mogą udać się na pustynię, ani do dżungli, ani w Alpy, jest to, że piękno można podziwiać wszędzie: jest ono w kwiatku przy drodze, motylku i śpiewającym ptaku. Piękno nas otacza. A największe piękno kryje się w sercu człowieka, kiedy potrafi dostrzec drugiego człowieka.

Authors
Tags , , , ,

Related posts

Top